November 24 2006 - Gert Ligterink

Pokeren leerde ik 25 jaar geleden tijdens het Lloyds Bank toernooi in Londen. De dagelijkse ronde werd daar door sommige Engelse deelnemers vooral als een hinderlijke onderbreking van hun ritme ervaren. Ze kwamen niet om te schaken maar om te pokeren. Ongeduldig wachtten ze tot hun vaste tafel compleet was, waarna tot diep in de nacht de bankbiljetten van eigenaar wisselden.

Nog erger was het tijdens het onmiddellijk op het Lloyds Bank volgende Benedictine Masters toernooi in Manchester. Inmiddels was ik ook verslaafd geraakt met alle gevolgen vandien. Ik kan me geen partij uit dat toernooi herinneren, maar wel de tweehonderd pond-hand die ik verloor van Julian Hodgson.. Na vele verdubbelingen van de pot legde mijn full house azen het af tegen zijn vier achten.

Vreselijk was het zoals we de toernooiorganisatoren beledigden. We speelden de ene korte remise na de andere om zo snel mogelijk weer te kunnen pokeren. Vurig moedigden we de blut gespeelde Jim Plaskett aan tijdens een snelschaaktoernooi. Zijn eerste prijs van vijftig pond hadden we een kwartiertje later onderling verdeeld.

Zoals de knikkertijd op het schoolplein plotseling is afgelopen, zo verliet het pokervirus de schaaktoernooien even snel als het was opgekomen. De schakers gingen weer schaken en pokeren werd een bezigheid die alleen populair bleef bij de ouder wordende medewerkers van de persdienst van het Corustoernooi.

Maar het virus is terug. De online-poker hype heeft onder de schakers toegeslagen en eist dagelijks nieuw slachtoffers. Van Alexander Grischuk wordt gezegd dat hij schaken beschouwt als amusement sinds hij kennis heeft gemaakt met poker. Voor de carrières van Rustam Kasimdzhanov en Almira Skripchenko moeten we vrezen.

Bovendien wordt jacht op ons gemaakt. Je kunt tegenwoordig geen schaaktijdschrift openslaan of je oog valt op een advertentie van pokerstrategy, een online-pokerschool die leerlingen tracht te werven onder de schakers. `Poker is chess in a different way’ staat inde laatste advertentie. Alsof het op den duur stomvervelende poker ook maar enigszins in de schaduw kan staan van het koninklijke spel.

In het laatste nummer van het bridgetijdschrift IMP staat een interview van Joost Prinsen met de Noorse topbridger Tor Helness, dat ik alle in poker geïnteresseerde schakers kan aanraden. Helness vertelt hoe hij midden in de nacht werd wakker gemaakt door zijn negentienjarige zoon die in een internet pokertoernooi 63 duizend dollar had gewonnen.

Helness, zelf geen onaardige pokerspeler, besloot het ook eens te proberen. Een paar weken later schreef hij in voor een ander toernooi en werd tweede: 72 duizend dollar. De verhoudingen binnen het gezin waren hersteld, maar niet voor lang. Helness junior werd kort na zijn eerste succes professional en verdient inmiddels geld als water. Tot verdriet van zijn vader: `Hij denkt maar aan dat geld. Nee, natuurlijk pokert hij niet beter dan ik. Moet nog veel leren, die jongen.’

Helness sluit zijn beschouwing af met wijze woorden: `Pokeren is in wezen een saai spel. Je begint met twee kaarten: hup zit je weer tegen ruiten 9 en klaver 3 aan te kijken. Gaat alleen maar om geld, dat spel. …Vroeg of laat moeten die pokeraars toch gaan denken: is er nu niets interessanters te bedenken met die kaarten dan pokeren? Kijk, dan dient bridge zich aan. Misschien is de wens de vader van de gedachte. Kan zijn, maar ik blijf optimistisch.’

Zo is het maar net. Afvalligen, mocht u uitgekeken raken op de modegril, wees er dan verzekerd van dat we u liefdevol opnieuw in onze armen zullen sluiten.