September 18 2009 - Gert Ligterink

Op de affaire rond de van het NK-toernooi weggelopen Sergei Tiviakov zaten we nu niet bepaald te wachten. Daar heb je die malle schakers weer, zal de buitenwacht hebben gedacht. Geef ze een aanleiding om ruzie te maken en verdomd, het is onmiddellijk raak.

Dit is niet de plaats om nader in te gaan op de details van het conflict tussen Tiviakov en het KNSB-bestuur, al lijkt het mij duidelijk dat de bond het gelijk aan zijn zijde heeft. Een zich zelf respecterende toernooiorganisatie kan onmogelijk akkoord gaan met de aankondiging van een deelnemer dat hij in de laatste ronde een strijdloze remise heeft gearrangeerd.

In een open toernooi, waarin schakers op de slotdag doorgaans veranderen in boekhouders, hebben we leren leven met afgesproken remises en lege borden in de laatste ronde. Ten onrechte overigens. Voor de toeschouwers, die rekenen op een fel gevecht om de ongedeelde eerste prijs, is het moeilijk te verteren als twee koplopers elkaar na een paar obligate zetten vriendelijk toeknikken en de pot verdelen.

Wat in een open toernooi vergoeilijkend een slechte gewoonte kan worden genoemd, is volstrekt verwerpelijk in een gesloten toernooi. Afgesproken remises horen daar niet thuis en al helemaal niet in de laatste ronde, die de spannendste van het toernooi zou moeten zijn. En het wordt nog erger als de remise-uitslag van een partij al voor de slotdag bekend is.

In Wijk aan Zee is de finale van een Hoogovenstoernooi eens grondig verpest door twee voortijdig gespeelde partijen. In 1989 ging het comité, waarschijnlijk tegen beter weten in, akkoord met een verzoek van Ribli en Miles om hun laatste rondepartijen tegen Granda en Nikolic te spelen op een van de rustdagen. Ze zouden dan in het slotweekeinde van het toernooi naar Duitsland kunnen reizen om mee te doen in de Bundesliga.

Omdat Ribli en Nikolic na de voorlaatste ronde naast Sax en Anand op de gedeelde eerste plaats stonden, waren de vooruitgespeelde partijen van groot belang voor de einduitslag. Gezegd moet dat de spelers er niet met de pet naar hadden gegooid en pas na harde strijd hadden ingestemd met remise. Ik herinner me dat het comité de journalisten op het hart bond de uitslag van de partijen geheim te houden. Voor het publiek, dat het toernooi op afstand volgde, moest het spannend blijven.

Dat laatste is misschien gelukt, maar in De Moriaan was het helemaal niet spannend. De toeschouwers, die soms een lange reis hadden ondernomen om een enerverende slotdag mee te maken, kregen in feite niets te zien. Op een deprimerend half leeg erepodium namen Sax en Anand, de twee andere koplopers, genoegen met korte remises, zodat de eindzege door vier spelers werd gedeeld.

Dat op die slotdag in 1989 op een van de drie overgebleven borden een van de mooiste partijen van het toernooi werd gespeeld, was een schrale troost voor het publiek. Het toernooicomité beloofde in ieder geval plechtig dat het nooit meer deelnemers zou toestaan een laatste rondepartij vooruit te spelen. Aan die belofte heeft het zich gelukkig gehouden.

Georgiev,K (2590) - Sokolov,I (2580) [A16]
Wijk aan Zee (13), 29.01.1989

1.Nf3 Nf6 2.c4 g6 3.Nc3 d5 4.cxd5 Nxd5 5.Qa4+ Bd7 6.Qh4 Nf6 7.g3 Bc6 8.Bg2 e5 9.0-0 Nbd7 10.b4 a6 11.a4 Be7 12.Qc4 h6 13.d3 Nb6 14.Qb3 Bd6 15.Be3 Nbd5 16.b5

16...Nxe3 17.bxc6 Nxf1 18.cxb7 Rb8 19.Rxf1 0-0 20.Nd2 Nd7 21.Rb1 a5 22.Bc6 Bb4 23.Nde4 Kg7 24.Qd5 Nb6 25.Qxe5+ f6 26.Qb5 f5 27.Qe5+ Kh7 28.Nc5 Rf6 29.Bf3 c6 30.Na2 Bxc5 31.Qxc5 Nd7 32.Qa7 Qc7 33.d4 Rd6 34.Nc1 Nf8 35.Nd3 Ne6 36.e3 Rd7 37.Bxc6 Qxc6 38.Qxb8 Nd8 1-0

Bekijk onderstaande partij(en) met de PGN viewer